Namaz Ve Dua

NUTK-İ ŞERÎF Tâlib-i fakr u fenâ olanda istiğnâ gerek Hiç kenârı olmaya hem düşdüğü deryâ gerek Kâl u kıylden yok tesellüm derdmend bî-çâreyem Gayrısı lâzım değil zâtındaki ma'nâ gerek Nefsini fehmetmeğe verdim haber anlandı sen Çelmeğe kudret topunu bir ulu sahrâ gerek Yürü var baş eğmeziz biz zâhidin ferdâsına Şübhesiz hakka'l-yakîn âşıklara Mevlâ gerek Şübhesin halletmeğe miskîn Vehâb'ın cân ile Dersini aşkdan alır gelir mollâ gerek Göresin şu hûbu kim zâtında olmaya zevâl Sevdiğin mahbûb senin gâyet de müstesnâ gerek Dü cihânın lezzetinden lezzet almaz Vâhibî Dost elinden her nefesde feyz alan helvâ gerek Abdülvehhab Ümmi Kuddise Sırruh

Hazret-i Pîr Seyyid Ahmed er-Rıfâî Kuddise Sırruh Hazretleri buyuruyorlar ki : Fakr ve gınâ, Allah'ın ve kulun iki sıfatıdır. Allah için gınâ nasıl bir medh ü senâ sıfatı ise, kul için de fakr öyledir. Hakîkî fakr, kulun sıfatıdır çünkü ona gınâ karışmamışdır. Hakîkî gınâ ise Allah'ın sıfatıdır çünkü ona fakr karışmamışdır. Allah'ın mahlûkatından müstağnî olması nasıl Allah'ın en yüce sıfatı ise, kulun en yüce sıfatı da, bütün işlerinde Allah'a karşı fakr hâlinde olmasıdır. Cenâb-ı Hakk Kur`ân-ı Kerîm'de, "وَاللّٰهُ الْغَنِيُّ وَاَنْتُمُ الْفُقَرَٓاءُۚ   Allah ganîdir, hiç bir şeye muhtâc değildir, muhtâc olan sizlersiniz" buyurmuşdur. Diğer bir âyetde de, " يَٓا اَيُّهَا النَّاسُ اَنْتُمُ الْفُقَرَٓاءُ اِلَى اللّٰهِۚ وَاللّٰهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَم۪يدُ Ey insanlar! Sizler Allah'a muhtâcsınız, Allah ise hiç bir şeye muhtâc değildir ve her medhe lâyıkdır" buyurmuşdur. Fakr, nefs, kalb, rûh ve sırr bakımından muhtelif kısımlara ayrılmışd...

Meşâyih-i Halvetiyye'den  Seyyid Seyfullah Hazretleri , mürşidi Ümmî Sinân Hazretleri nden bahsederken diyor ki : Mücâhid, müşâhid, âşık u sâdık bir zât idi. Her sene üç erbaîn yapardı, her erbaîne nice yüz mücâhidîn gelirler idi. Üç yüzden ziyâde halîfeleri vardı ve âleme münteşir olmuşlar idi. Tarîk-i Halvetiyye'de kendilerinden daha çok mücâhede eden birini görmedim. Halvete girdikleri zaman, dervîşleriyle berâber girer ve hep berâber tevhîd ederlerdi. Ben de halvetlerinde bulundum. Sabah namazından sonra Yâsîn Sûresi okunur ve işrak vaktine kadar üç bin tevhîd çekilirdi. Sonra altı rekat işrak namazı kılınır ve her dervîş otuz bin kırk bin esmâ çekerdi. O arada rüyâ görürlerse, hemen Şeyh'e tabir ettirirler ve amellerinin hayrını şerrini öğrenirlerdi. Öğle namazına kadar yine tevhîd çekerlerdi. Öğle namazını kılıp Mülk ve Tekâsür sûrelerini okurlar, sonra ikindiye kadar yine tevhîd çekerlerdi. İkindi namazını kıldıkdan sonra üç yüz salavât getirip, akşam namazına kadar ...

Sûre-i Kehf'de kıssaları zikredilen Ashâb-ı Kehf, putperest bir kavim içinde oldukları halde Allah'ın vahdâniyyetine îmân etmiş ve bu îmânlarını gizlemeyip o kavmin bâtıl inançlarına karşı geldikleri için inançlarını terketmeye zorlanan ve ölümle tehdîd edilen tevhîd ehli gençlerdir. Zâlimlerin şerrinden kurtulmak için sığındıkları mağarada, tam bir tevekkülle Cenâb-ı Hakk'ın yardımını beklerken, Allah tarafından uyutulmuşlar, bu uyku yüzlerce yıl sürmüş, sonra uyandırılmışlardır.  Bu kıssa pek çok remzlerle ve hikmetlerle doludur. Denizden bir katre, güneşden bir hüzme olarak bunlardan bazılarını zikredelim : Ashâb-ı Kehf'i inançlarından döndürmek ve kendi dînlerine uydurmak isteyen müşrikler, insandaki nefs-i emmârenin sıfatlarına, dünyânın zevklerine ve dünyâ ehline işâretdir. Ashâb-ı Kehf ise, nefsiyle cihâd eden, dünyâdan ve ehl-i dünyâdan yüz çeviren müminlerin remzidir. Bunların diğer mü'minlerden farkı îmânlarının ziyâde oluşudur ki sûre-i celîledeki  "...

NUTK-İ ŞERÎF Ravza-yı cennetdedir ehl-i salâh Revhâ-yı vahdetdedir ashâb-ı râh Ey gönül gel pîr-i bezm-i vahdetin Eşiğini bekle sen akşam sabâh Sâkî-i bezm-i visâle hizmet et Andadır anda kamu fevz ü necât Ka'be-i vaslın safâsın bulagör Eyle sa'yi bi'l-guduvvi ve'r-revâh Menzil olmaz Nûriyâ dil fülküne Âlem-i vuslatdan esdi çün riyâh Abdülehad Nûrî Kuddise Sırruh

Muzaffer Efendi Hazretleri buyurdular ki : Ashâb-ı kirâm demek Resûl-i Ekrem'in arkadaşları demekdir. Bunlar, Peygamber'i görmüş, Resûl-i Ekrem'e îmân etmiş, Resûl-i Ekrem'in huzûrunda oturmuşlardır. Bâhusûs seyyidina Ebâbekir, Ömer, Osman ve Ali gibi ki  Hazret-i Ali Efendimizin evinde büyümüşdür. Diğer ashâb ki Huzeyfetü'l-Yemânî gibi, Ebü'd-Derdâ gibi, bu zevât gece-gündüz Peygamber'in dâimâ berâberinde yani Ashâb-ı Soffa gibi. Hattâ Ashâb-ı Soffa, yemeği içmeği terketmişler, bir lokma ekmeğe râzılar, bir hırkaya râzılar, peygamberin kapısının önünde oturuyorlar ve Resûl-i Ekrem dışarıya çıkdığı vakit, "Ey Allah'ın Resûlü! Ey Allah'ın Habîbi! Allah sana ne öğrettiyse sen de bize onu takrîr et, öğret" diyorlar. Yani Resûlullah'ın cemâli ile doyuyorlar. Hatırlarsanız, "İ nsanın kemâli, kemâl sâhibleri ile berâber olmakdan geçer" demişdik. Tarîkat-ı aliyye de işte bu esâs üzerine kurulmuşdur. Zâten Ashâb-ı Soffa da, ilk dervîş...

NUTK-İ ŞERÎF Dervîşlik dediğim manâ gayrısından uzlet ister Gece gündüz dîdâr için tevhîd ile sohbet ister Gerçek âşık verir haber anlar mısın dinler misin Eğer âbid eğer zâhid sâfi hemân cennet ister Bu kelâmın sırrı cânda nihân durur ehli bilir Bu tevhîde mazhar düşen dîdârından vuslat diler Hiç bir kişi erişmedi taklîd ile bu menzile Vâsıl olup ulaşmağa şeyh yüzünden halvet ister Vâhib Ümmî bî-çârenin hiç "lâ" deme sen sözüne Kul nefsini bilmesine yol erinden himmet ister Abdülvehhâb Ümmî Kuddise Sırruh

Muzaffer Efendi Hazretleri, Amerika'daki bir sohbetlerinde "Tasavvufda şeyhin rolü nedir ve şeyhin hangi vasıflara sâhib olması lâzımdır?" sorusuna şu cevâbı verdiler : Şeyh, bir tabîb-i hâzik gibidir. Mürîd de, kalb hastalığına dûçâr olmuş bir hasta gibidir. O tabîb-i hâzika mürâcaat eder. Eğer o tabîb, hakîkaten tabîb-i hâzik ise, ona bir takım ilaçlar verecek, perhizler verecek, bunu ye, bunu yeme, bunu tut, bunu tutma, böyle yat, böyle kalk diyecekdir. Eğer hasta doktorun dediklerini tutarsa, mutlakâ sıhhate kavuşacakdır ama tutmazsa, o vakit helâke gidecekdir. Şeyhe gelince; şeyhde öyle bir rûh hâleti vardır ki, şeyh  rûhâniyyeti ile o hastayı mutlaka tesiri altına alacakdır. Manevî tabîb olan şeyhler, Allah tarafından, bu kudrete mâlikdirler. Çünkü onlar peygamberlerin risâlet sıfatının vârisleridirler. Efendi Hazretleri, rûhâniyyet sâhibi mürşidlerin mürîdlerini bakışlarıyla da terbiye ettiklerini şöyle beyân buyurmuşlardı : Şeyh, nazarıyla da mürîdini tedâvî eder....

NUTK-İ ŞERÎF Sana bir mürşid-i kâmil gerek ahvâlini muslih Selîm itmek içün kalbin ola ol bâlini muslih Bilüp ahkâm-ı rü'yâyı vü fetvâyı  vü takvâyı Ola evsâfını akvâlini a'mâlini muslih Huzûr-i Hakk'da her bir gizli sırrın olmadan zâhir Serâirde zemâimden ola eşgâlini muslih Hisâb olmazdan evvel bildirüp nefsin hisâbını Sana her dem ola müşkil olan eşkâlini muslih Tabîb-i kalb-i rûhânî idüp Nûrî kulun Mevlâ Olur kalbindeki emrâzını âmâlini muslih Şeyh Abdülehad Nûrî Kaddesallahu Sırrahu'l-Âlî

Bildiğiniz gibi, Kur`ân-ı Kerîm'de Ashâb-ı Kehf'den bahsedilirken, mağarada onlarla berâber olan bir köpekden de bahsedilmişdir. Ehlullah hazerâtı bu köpek mes'elesinin üzerinde çok durmuşlardır. Zîrâ âyet-i kerîmede,  "Üç kişiydiler dördüncüsü köpekleriydi, beş kişiydiler altıncısı köpekleriydi, yedi kişiydiler sekizincisi köpekleriydi diyecekler" buyrulmuş, yani  köpeğe âdetâ insan gibi şahsiyyet atfedilmişdir. Üstelik köpek  üstüste  üç defa zikredilmiş ve her seferinde "kelbühüm/onların köpeği" denilerek Ashâb-ı Kehf'e izâfe edilmişdir. Demek ki burada mühim bir incelik, derin bir ma'nâ vardır. Ashâb-ı Kehf, sâlihlere, sâdıklara, müttakîlere, velîlere, ehlullaha remz olduğuna göre, köpek de sâlihlerle, sâdıklarla, müttakîlerle berâber olanlara, ehlullaha ve evliyâullaha bende olup, onlara sadâkatle hizmet edenlere, onlara gönülden bağlı olanlara remzdir.  Burada hem büyük bir ders hem de büyük bir müjde vardır.  Müjde şudur ki, i yilerle berâ...

NUTK-İ ŞERÎF Tutarsan hak sözü Hakk'ı göresin Uyarsan nefse hergiz görmeyesin Anın sevdâsına düş gayrı terk et Nice bîhûde sevdâlar kovasın Gönül kim hassa Dost'un halvetidir Niçün sen ana düşmânlar koyasın Gider hubbunu mahlûkun gönülden Gönülden Hâlık'a tâ yol bulasın Cenâbetdir gönüle gayrı koymak Tahâret oldur kim Hakk'ı sevesin Gel anın derdine düş gayrı hep ko Gümânsız 'ayn ile gayrı yuyasın Kuşangıl kendine himmet kuşağın Binip cidd atına menzil alasın Sana senden eğer olmazsa himmet Kaçan maksûduna vâsıl olasın Sen ey cân varlığın nûrun söyündür Ki bu ism ü resmden kurtulasın Giderirsen vücûdun zulmetini Bulup âb-ı hayât içip kanasın Senin gönlün o Şâh'ın gözgüsüdür Dürüş cehd eyle gözgüyü silesin Göresin anda 'aks urmuş cemâli Şoluk dem kim sen anı sen sanasın Eğer kalırsan işbu sanıda sen Bu menzilde henüz bir bî-nevâsın Gerek varlığın anda mahv edesin Anın ile anı görüp bilesin Bu dediğim cemâli pertevinden Dahi bir noktadır ki anlayasın 'Aceb...

NUTK-İ ŞERÎF Cânlar cânın ister isen bu cism ü cândan fâriğ ol Gerçek Hakk'a âşık isen iki cihândan fâriğ ol Bu meydâna girdin ise nefsin boynun urdun ise Kibr u kîni sürdün ise dost u düşmândan fâriğ ol Aşk şerbetin içdin ise cân gözünü açdın ise Dost ile buluşdun ise assı ziyândan fâriğ ol Gafletden ayıldın ise kendözüne geldin ise Fesad işden döndün ise tertîb düzenden fâriğ ol Ölmezden evvel öldün ise ger sen seni bildin ise Yola boyun verdin ise bu âd u sândan fâriğ ol Mürşid elin tutdun ise dünyâyı terk etdin ise Hakk sözün işitdin ise veren elinden fâriğ ol Eşrefoğlu Rûmî sen de eğer gerçeklerden isen Fâriğ ol bu cümlesinden kevn ü mekândan fâriğ ol Eşrefoğlu Rûmî Kuddise Sırruh

NUTK-İ ŞERÎF Dervîşliğin mertebesi hiç bir şeyi yermemekdir Gayrıdan müstağnî olup halkın aybın görmemekdir "Men etallah kalb-i selîm" sırrı işde buradadır "Men aref"i anlar isen kimse hatrın yıkmamakdır Mağfûr olmak ma'nâsını anlar isen diyem sana Ayne'l-yakîn hakka'l-yakîn doğru yoldan çıkmamakdır Gözün ile gördüğünü eteğinle ört dediler Dört kitâbın özü budur gayrı yüze bakmamakdır Vâhib Ümmî gayrı cevâb bilmez haber vere sana Gerçek âşık olan kişi Hakk'dan gönl'ayırmamakdır Abdülvehhâb Ümmî Kuddise Sırruh

NUTK-İ ŞERÎF Dervîş olmakdan murâd yokluğu kâr etmek gerek "Lâm-elif lâ raybe"nin sırrın şikâr etmek gerek Bulmağa genc-hâneyi 'ayne'l-yakîn hakka'l-yakîn Bu vücûdun hânesin nûrdan hisâr etmek gerek Tâlib isen görmeğe bir Tanrı'nın dîdârını Bu hevâ cismin koyup terk-i diyâr etmek gerek Sizlere lâyık olandır söyleyip şerhetdiğim Evliyânın hizmetini ihtiyâr etmek gerek Mekr-i şeytân fitnesinden nefsini kurtarmağa Kalb diliyle tevhîdi leyl ü nehâr etmek gerek Sırr ile senden gelip söylemeğe cân bülbülü Bu vücûdun bâğını nûrdan bahâr etmek gerek Kalbinin emrâzını fehm etmeğe n'olsun delîl Tevhîd-i zâtla ana kardaş tımâr etmek gerek Çaldırtma duymasın zâhid bu zevkin ma'nâsın 'Ârifâne cân ile vasl u şikâr etmek gerek Gitmesin senden ebed dersen eğer nûr-i İlâh Vâhibî sen kendini tevhîde yâr etmek gerek Abdülvehhâb Ümmî Kuddise Sırruh

Muzaffer Efendi Hazretleri buyurdular ki : İbrâhim Edhem, vaktiyle Belh pâdişâhı iken, bir avın peşine düşmüş kovalarken, vurmak istediği av hayvanı geri dönmüş ve İbrâhim Edhem'e şöyle söylemiş : "Yâ İbrâhim! Sen bunun için mi halk olundun?" demiş. Yani dünyâya av vurmaya mı geldin? Halbuki senin vazîfen Rabbü'l-âlemîn'e ibâdet ve tâat.  İbrâhîm Edhem, bu hâdiseden sonra pâdişâhlığı terketmiş ve gönül pâdişâhı olmuş. İbrâhim Edhem Hazretlerinin sôfiyye katında ayrı bir ehemmiyeti vardır. Öyle ki, tasavvufun dört esâsından biri olan terk, onun adı ile anılmışdır, "Terk-i Edhem" denilmişdir. Zîrâ o, sâhib olduğu saltanatı ve zenginliği tamâmen terkederek Allah yoluna girmiş, bu yolda çok cefâlar çekmiş ve menkıbeleri ile dervîşlere büyük dersler vermişdir. Cihâna gelmeden maksûd özünü âdem etmekdir Müsemmâ içre mazhar ismini hem a'zam etmekdir Bu iklîm-i derûnu nefs elinden feth edüp bir bir O milk-i ma'nevîde rûhu Sultân Edhem etmekdir www.muzaff...

NUTK-İ ŞERÎF Dervîş olan her kim ise toprak ile yeksân gerek Nutkundaki âb-ı hayât zâhir değil vicdân gerek Kendi hâlim ahvâlinin sırrın sana yâd edeyim Dünyâ ahret âşıklara gizli değil ayân gerek Tâlib olup gelenlerin ma'nâ yüzün soranların Sübhesini halleyleye âyât hadîs Kur`ân gerek Güç gelmesin sözüm sana inanırsan bu tevhîde İster isen dost zâtını malın başın kurbân gerek Kavlin fiilin burhân olur maksûd sana ayân olur Nefs varlığın yandırmağa kardaş sana külhân gerek Sırdan selîm olan gönül söyler gelir bu tevhîdi Bu hikmete erişmeğe sadrındaki îmân gerek Hoş mazhar-ı zât olmağa lâyık olan budur sana Kim bu vücûdun varlığı ma'mûr değil vîrân gerek Sırdan selîm olmasına himmet eyle kend'özüne Bulatmaya münker seni gönlün evi ummân gerek Gıll u gışdan el yumağa Vâhib Ümmî ne der sana Dost zâtının muhabbeti cân içinde pinhân gerek Abdülvehhâb Ümmî Kuddise Sırruh