Namaz Ve Dua

Daha önce de bazı yazılarımızda beyân etmeye çalıştığımız gibi,  Resûl-i Ekrem Efendimizi rüyâda görmek, O'nun iltifâtına mazhar olmak, O'nun nazar-ı muhabbetine uğramak, O'nun huzûrunda oturmak, büyük bir saâdet, büyük bir müjde, büyük bir lutufdur. Bundan daha da hayırlı olan rüyâ, Efendimizi Ehl-i Beyt'inden bir hanımla, meselâ ezvâc-ı tâhirâtdan birisiyle veya Hazret-i Fâtımatü'z-Zehrâ ile berâber görmekdir ki böyle bir rüyâ, rüyâyı gören kişinin Resûlullah'a kurbiyyetine işâret eder. Resûl-i Ekrem Efendimizin gerçek vârisleri olan evliyâullah için de aynı tabir geçerlidir. Yani bir mürîdin, rüyâsında mürşidini, o yolun büyüklerini ya da pîrini görmesi, onların iltifatına mazhar olması, çok hayırlıdır. Eğer mürîd, mürşidini ya da pîrini âilesi, zevcesi veya ehl-i beytinden birisi ile birlikte görmüşse, bu daha da hayırlı bir rüyâdır ve o mürîdin, gördüğü zâta yakınlığına işâretdir. Cümle ümmetden hayırlıdır o şâhın ümmeti Ümmetine cümleden artuk eder Hakk ra...

NUTK-İ ŞERÎF Ravza-yı cennetdedir ehl-i salâh Revhâ-yı vahdetdedir ashâb-ı râh Ey gönül gel pîr-i bezm-i vahdetin Eşiğini bekle sen akşam sabâh Sâkî-i bezm-i visâle hizmet et Andadır anda kamu fevz ü necât Ka'be-i vaslın safâsın bulagör Eyle sa'yi bi'l-guduvvi ve'r-revâh Menzil olmaz Nûriyâ dil fülküne Âlem-i vuslatdan esdi çün riyâh Abdülehad Nûrî Kuddise Sırruh

Muzaffer Efendi Hazretleri buyurdular ki : Ashâb-ı kirâm demek Resûl-i Ekrem'in arkadaşları demekdir. Bunlar, Peygamber'i görmüş, Resûl-i Ekrem'e îmân etmiş, Resûl-i Ekrem'in huzûrunda oturmuşlardır. Bâhusûs seyyidina Ebâbekir, Ömer, Osman ve Ali gibi ki  Hazret-i Ali Efendimizin evinde büyümüşdür. Diğer ashâb ki Huzeyfetü'l-Yemânî gibi, Ebü'd-Derdâ gibi, bu zevât gece-gündüz Peygamber'in dâimâ berâberinde yani Ashâb-ı Soffa gibi. Hattâ Ashâb-ı Soffa, yemeği içmeği terketmişler, bir lokma ekmeğe râzılar, bir hırkaya râzılar, peygamberin kapısının önünde oturuyorlar ve Resûl-i Ekrem dışarıya çıkdığı vakit, "Ey Allah'ın Resûlü! Ey Allah'ın Habîbi! Allah sana ne öğrettiyse sen de bize onu takrîr et, öğret" diyorlar. Yani Resûlullah'ın cemâli ile doyuyorlar. Hatırlarsanız, "İ nsanın kemâli, kemâl sâhibleri ile berâber olmakdan geçer" demişdik. Tarîkat-ı aliyye de işte bu esâs üzerine kurulmuşdur. Zâten Ashâb-ı Soffa da, ilk dervîş...

NUTK-İ ŞERÎF Dervîşlik dediğim manâ gayrısından uzlet ister Gece gündüz dîdâr için tevhîd ile sohbet ister Gerçek âşık verir haber anlar mısın dinler misin Eğer âbid eğer zâhid sâfi hemân cennet ister Bu kelâmın sırrı cânda nihân durur ehli bilir Bu tevhîde mazhar düşen dîdârından vuslat diler Hiç bir kişi erişmedi taklîd ile bu menzile Vâsıl olup ulaşmağa şeyh yüzünden halvet ister Vâhib Ümmî bî-çârenin hiç "lâ" deme sen sözüne Kul nefsini bilmesine yol erinden himmet ister Abdülvehhâb Ümmî Kuddise Sırruh

Muzaffer Efendi Hazretleri, Amerika'daki bir sohbetlerinde "Tasavvufda şeyhin rolü nedir ve şeyhin hangi vasıflara sâhib olması lâzımdır?" sorusuna şu cevâbı verdiler : Şeyh, bir tabîb-i hâzik gibidir. Mürîd de, kalb hastalığına dûçâr olmuş bir hasta gibidir. O tabîb-i hâzika mürâcaat eder. Eğer o tabîb, hakîkaten tabîb-i hâzik ise, ona bir takım ilaçlar verecek, perhizler verecek, bunu ye, bunu yeme, bunu tut, bunu tutma, böyle yat, böyle kalk diyecekdir. Eğer hasta doktorun dediklerini tutarsa, mutlakâ sıhhate kavuşacakdır ama tutmazsa, o vakit helâke gidecekdir. Şeyhe gelince; şeyhde öyle bir rûh hâleti vardır ki, şeyh  rûhâniyyeti ile o hastayı mutlaka tesiri altına alacakdır. Manevî tabîb olan şeyhler, Allah tarafından, bu kudrete mâlikdirler. Çünkü onlar peygamberlerin risâlet sıfatının vârisleridirler. Efendi Hazretleri, rûhâniyyet sâhibi mürşidlerin mürîdlerini bakışlarıyla da terbiye ettiklerini şöyle beyân buyurmuşlardı : Şeyh, nazarıyla da mürîdini tedâvî eder....

NUTK-İ ŞERÎF Sana bir mürşid-i kâmil gerek ahvâlini muslih Selîm itmek içün kalbin ola ol bâlini muslih Bilüp ahkâm-ı rü'yâyı vü fetvâyı  vü takvâyı Ola evsâfını akvâlini a'mâlini muslih Huzûr-i Hakk'da her bir gizli sırrın olmadan zâhir Serâirde zemâimden ola eşgâlini muslih Hisâb olmazdan evvel bildirüp nefsin hisâbını Sana her dem ola müşkil olan eşkâlini muslih Tabîb-i kalb-i rûhânî idüp Nûrî kulun Mevlâ Olur kalbindeki emrâzını âmâlini muslih Şeyh Abdülehad Nûrî Kaddesallahu Sırrahu'l-Âlî

Bildiğiniz gibi, Kur`ân-ı Kerîm'de Ashâb-ı Kehf'den bahsedilirken, mağarada onlarla berâber olan bir köpekden de bahsedilmişdir. Ehlullah hazerâtı bu köpek mes'elesinin üzerinde çok durmuşlardır. Zîrâ âyet-i kerîmede,  "Üç kişiydiler dördüncüsü köpekleriydi, beş kişiydiler altıncısı köpekleriydi, yedi kişiydiler sekizincisi köpekleriydi diyecekler" buyrulmuş, yani  köpeğe âdetâ insan gibi şahsiyyet atfedilmişdir. Üstelik köpek  üstüste  üç defa zikredilmiş ve her seferinde "kelbühüm/onların köpeği" denilerek Ashâb-ı Kehf'e izâfe edilmişdir. Demek ki burada mühim bir incelik, derin bir ma'nâ vardır. Ashâb-ı Kehf, sâlihlere, sâdıklara, müttakîlere, velîlere, ehlullaha remz olduğuna göre, köpek de sâlihlerle, sâdıklarla, müttakîlerle berâber olanlara, ehlullaha ve evliyâullaha bende olup, onlara sadâkatle hizmet edenlere, onlara gönülden bağlı olanlara remzdir.  Burada hem büyük bir ders hem de büyük bir müjde vardır.  Müjde şudur ki, i yilerle berâ...

Muzaffer Efendi Hazretleri buyurdular ki : Zâhidlerle, mü'minlerle, muhsinlerle berâber olursan, onlarla berâber muamele görürsün. Bu âlemde de öyledir. Meselâ ne gibi? Eğer esrarkeş kahvesine gidersen, esrar içmesen dahi, polis geldiği zaman seni de götürür. Eğer iyilerin arasına girip oturursan sana da iyi muamelesi yaparlar. Âhiret âlemi de böyledir.  Dünyâ yüzünde kendilerinize iyi ahbâblar seçiniz. Kötü arkadaşları kendinize yük etmeyin. Boşuna ölü taşımayın. Sizi Allah'a götüren, birr ü takvâya çağıran, aşka davet eden, cennet yollarını gösterenlerin peşinden gidiniz. Nefslerine kul kurbân olmuş, nefsinin eşeği, şehvetinin uşağı olmuş kimselere tâbi olmayınız. Efendi Hazretlerinin bu nâsîhatları, Kur`ân-ı Kerîm'e ve Ehâdis-i Nebeviyye'ye istinâd etmekdedir. Yani kötüleri terk etmek ve iyilerle berâber olmak Allah'ın emri, Peygamber'in tavsiyesidir. Meselâ Sûre-i Tevbe'deki "يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَكُونُواْ مَعَ الصَّادِ...

NUTK-İ ŞERÎF Cânlar cânın ister isen bu cism ü cândan fâriğ ol Gerçek Hakk'a âşık isen iki cihândan fâriğ ol Bu meydâna girdin ise nefsin boynun urdun ise Kibr u kîni sürdün ise dost u düşmândan fâriğ ol Aşk şerbetin içdin ise cân gözünü açdın ise Dost ile buluşdun ise assı ziyândan fâriğ ol Gafletden ayıldın ise kendözüne geldin ise Fesad işden döndün ise tertîb düzenden fâriğ ol Ölmezden evvel öldün ise ger sen seni bildin ise Yola boyun verdin ise bu âd u sândan fâriğ ol Mürşid elin tutdun ise dünyâyı terk etdin ise Hakk sözün işitdin ise veren elinden fâriğ ol Eşrefoğlu Rûmî sen de eğer gerçeklerden isen Fâriğ ol bu cümlesinden kevn ü mekândan fâriğ ol Eşrefoğlu Rûmî Kuddise Sırruh

NUTK-İ ŞERÎF Dervîş olmakdan murâd yokluğu kâr etmek gerek "Lâm-elif lâ raybe"nin sırrın şikâr etmek gerek Bulmağa genc-hâneyi 'ayne'l-yakîn hakka'l-yakîn Bu vücûdun hânesin nûrdan hisâr etmek gerek Tâlib isen görmeğe bir Tanrı'nın dîdârını Bu hevâ cismin koyup terk-i diyâr etmek gerek Sizlere lâyık olandır söyleyip şerhetdiğim Evliyânın hizmetini ihtiyâr etmek gerek Mekr-i şeytân fitnesinden nefsini kurtarmağa Kalb diliyle tevhîdi leyl ü nehâr etmek gerek Sırr ile senden gelip söylemeğe cân bülbülü Bu vücûdun bâğını nûrdan bahâr etmek gerek Kalbinin emrâzını fehm etmeğe n'olsun delîl Tevhîd-i zâtla ana kardaş tımâr etmek gerek Çaldırtma duymasın zâhid bu zevkin ma'nâsın 'Ârifâne cân ile vasl u şikâr etmek gerek Gitmesin senden ebed dersen eğer nûr-i İlâh Vâhibî sen kendini tevhîde yâr etmek gerek Abdülvehhâb Ümmî Kuddise Sırruh

Hazret-i Pîr Seyyid Ahmed er-Rıfâî Kaddesellahu Sırrahu'l-Âlî Efendimiz buyuruyorlar ki : Şeyhi ile övünen kimse, şeyhinin katında makbûl bir er olmadıkça bu övünmenin bir ma'nâsı yokdur. Er odur ki, "Benim böyle bir mürîdim var" diye şeyhi onunla iftihar ede. Tarîkat ehlinin düşdüğü en büyük vartalardan biri de budur. Bir kimse bir mürşide bende olur, bir tarîka girer ama dervîşliğin gereklerini doğru dürüst yerine getirmez, nefsi ile mücâhede etmez, hizmete müheyyâ olmaz, ahlâkını düzeltmez kısacası kendini adam etmez fakat her fırsatda bağlı olduğu tarîkin pîri ile ya da şeyhi ile övünür durur, sürekli onları medh ü senâ eder. Halbuki bu övmelerin de övünmelerin de kimseye bir faydası yokdur.  Zâten mürşidler medhedilmekden hazzetmezler, şöhret de istemezler.  Bunun için ehlullah, "Şeyhini medh ü senâ eden bir dervîş olacağına, şeyhinin medh ü senâ ettiği bir dervîş ol" demişlerdir. Büyük mürşidlerden biri, bu ma'nâya işâret olmak üzere, menâkıbını y...

Tarîkat ehlinin düşdüğü vartalardan biri de meşâyihin ve pîrânın kabirlerine, türbelerine, dergâhlarına ve onlardan kalan yâdigârlara şeklen son derece hürmetkâr olmak ama onların hakîkatinden tamâmen uzak kalmakdır. Tarîkat büyüklerine hürmet, onların tavsiyelerine uymakla, onların sözlerini dinlemekle, onların izlerinden gitmekle olur. Bir kimse kendisini bir velînin türbesine vakfetse ve bütün ömrünü o türbeye hizmetle geçirse ama o velînin yaptıklarını yapmasa, sözlerini tutmasa, onun yolundan gitmese, o zâtın feyzinden istifâde edemez, manevî bir ilerleme sağlayamaz. Olsa olsa evliyâullaha hizmet ettiği için sevâba girmiş olur. Bir kimsenin tarîkatden feyz alabilmesi için mutlakâ mürşidinin, şeyhinin, pîrinin yolundan gitmesi lâzımdır. Hazret-i Pîr Seyyid Ahmed er-Rıfâî Kaddesellahu Sırrahu'l-Âlî Efendimiz buyuruyorlar ki : Sakın şeyhinin tekkesini kendine bir harem eylemeyesin! Sakın şeyhinin kabri sana bir put olmasın! Sakın O'nun hâli sana bir geçim metaı olmasın! İsmâi...

Mürşid Azîzim Muzaffer Efendi Hazretleri anlatmışlardı : Dervîşin biri şeyhinin yanında otuz beş sene kalmış ama bir türlü icâzet alamamış. En sonunda dayanamamış ve yüzünü kızartarak şeyhinden icâzet istemiş. Hazret-i Şeyh, "Peki ama sen önce git dergâha biraz yoğurt al" diyerek dervîşi hayli uzak bir yere göndermiş. Dervîş, yakın bir yerden yoğurt almak varken niçin o kadar uzağa gidiyorum diye itiraz etmemiş ve "eyvallah" diyerek yola düşmüş ve Şeyh Efendi'nin söylediği yere gidip yoğurdu getirmiş. Şeyh Efendi yoğurdun tadına bakıp, "Bu yoğurt tâze değil, git tâzesini getir" demesin mi! Dervîş, yine "eyvallah" deyip yollara düşmüş ve yeniden yoğurt alıp dergâha getirmiş ama Şeyh Efendi yoğurdu yine beğenmemiş. Aynı şey yedi defa tekrâr etmiş. Her seferinde dervîş uzak bir yola gidiyor, yoğurt alıp dergâha getiriyor,  kan ter içinde kalıyor ama Şeyh Efendi yoğurdu beğenmiyor. Yedincisinde Şeyh Efendi yine yoğurdu beğenmediği gibi bir de yoğ...

Tekkelerin açık olduğu devirde, meşâyihden bir zâta gelen bir genç adam, dervîş olmak istediğini söyler. Şeyh Efendi, "Evlâdım niyetin iyi ama bu iş çok ağırdır, yapamazsın" der. Genç adam, o derece istekli ve heyecanlıdır ki, Şeyh Efendi'nin sözüne hiç aldırmaz ve, "Zor da olsa y aparım efendim, siz lütfen beni kabûl buyurun" der. Şeyh Efendi, " Evlâdım, bu iş çok zordur, her şeye eyvallah etmek gerekir, herkes bunu yapamaz!" diye bir kere daha îkâz eder ama genç adam, yine aynı heyecanla "Onu da derim efendim, ne olacak" diye cevap verir. Şeyh Efendi,  "Evlâdım, o iş o kadar kolay değil, hoşuna gitmeyen birçok şey olur, her şeye eyvallah demek o kadar da kolay bir iş değildir" diye bir îkâzda daha bulunur. Genç adam, "Efendim, eyvallah demekde ne var ki? Elbette ben de eyvallah diyebilirim. Siz merak etmeyin" diye cevap verince Şeyh Efendi, onu bir kere daha uyarıp : "Oğlum, sen beni dinle, diyemezsin, sen bu işi bi...