Namaz Ve Dua

Hazret-i Pîr Seyyid Ahmed er-Rıfâî Kuddise Sırruh Hazretleri buyuruyorlar ki : "Muhammed" kelimesi, ezelden ebede kâinât sayfaları üzerine uzatılmış ve yayılmışdır. Hazret-i Muhammed aleyhisselâmın azameti ve hâkimiyyeti sonradan yaratılan her varlığını üzerinde dâimî bir hüccetdir. Hüccet demek, kalbden şübheyi gideren ve hasmın itirâzını, mutlak olarak bertaraf eden delîl demekdir. İsterse, itiraz eden inatçılığı yüzünden itirazına devam etsin. Nitekim inkârcılar, hasedleri sebebiyle, Hazret-i Peygamber'in hüccet oluşunu görmezlikden gelseler bile, O'nun büyüklüğünü yakînen kabûl etmişlerdir. "Muhammed" isminin başındaki "Mim" harfi, yazılışının uzunluğu ile, melekût âlemine bağlıdır. Sûreti de mülk âlemine indirilmişdir. "Mim" harfinin uzunluğu âlemleri bütünüyle kuşatmışdır. Âlemlerin zuhûru sırasındaki âyân-ı sâbitesini şâmil bulunmakdadır. "Mim"in ötresi, O'nun nübüvvet-i uzmâ ve risâlet-i kübrâ makâmlarındaki yükseliş...

NUTK-İ ŞERÎF Tâlib-i fakr u fenâ olanda istiğnâ gerek Hiç kenârı olmaya hem düşdüğü deryâ gerek Kâl u kıylden yok tesellüm derdmend bî-çâreyem Gayrısı lâzım değil zâtındaki ma'nâ gerek Nefsini fehmetmeğe verdim haber anlandı sen Çelmeğe kudret topunu bir ulu sahrâ gerek Yürü var baş eğmeziz biz zâhidin ferdâsına Şübhesiz hakka'l-yakîn âşıklara Mevlâ gerek Şübhesin halletmeğe miskîn Vehâb'ın cân ile Dersini aşkdan alır gelir mollâ gerek Göresin şu hûbu kim zâtında olmaya zevâl Sevdiğin mahbûb senin gâyet de müstesnâ gerek Dü cihânın lezzetinden lezzet almaz Vâhibî Dost elinden her nefesde feyz alan helvâ gerek Abdülvehhab Ümmi Kuddise Sırruh

Hazret-i Pîr Seyyid Ahmed er-Rıfâî Kuddise Sırruh Hazretleri buyuruyorlar ki : Fakr ve gınâ, Allah'ın ve kulun iki sıfatıdır. Allah için gınâ nasıl bir medh ü senâ sıfatı ise, kul için de fakr öyledir. Hakîkî fakr, kulun sıfatıdır çünkü ona gınâ karışmamışdır. Hakîkî gınâ ise Allah'ın sıfatıdır çünkü ona fakr karışmamışdır. Allah'ın mahlûkatından müstağnî olması nasıl Allah'ın en yüce sıfatı ise, kulun en yüce sıfatı da, bütün işlerinde Allah'a karşı fakr hâlinde olmasıdır. Cenâb-ı Hakk Kur`ân-ı Kerîm'de, "وَاللّٰهُ الْغَنِيُّ وَاَنْتُمُ الْفُقَرَٓاءُۚ   Allah ganîdir, hiç bir şeye muhtâc değildir, muhtâc olan sizlersiniz" buyurmuşdur. Diğer bir âyetde de, " يَٓا اَيُّهَا النَّاسُ اَنْتُمُ الْفُقَرَٓاءُ اِلَى اللّٰهِۚ وَاللّٰهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَم۪يدُ Ey insanlar! Sizler Allah'a muhtâcsınız, Allah ise hiç bir şeye muhtâc değildir ve her medhe lâyıkdır" buyurmuşdur. Fakr, nefs, kalb, rûh ve sırr bakımından muhtelif kısımlara ayrılmışd...

NUTK-İ ŞERÎF Benem ol 'âşık-ı şeydâ ki bulmuş ibtilâdan hazz Odur ma'şûk-i bî-pervâ ki eyler mübtelâdan hazz Belâsından kaçan 'aşkın velâya olmadı lâyık Kanı bir 'âşık-ı sâdık ki almışdır belâdan hazz Kimi zülfüne bend olmuş cemâline kimi bende Kimi bulmuş belâdan hazz kimi almış likâdan hazz Velî kâmilleri gör kim kamu hak bilüp almışlar Cefâdan hazz vefâdan hazz belâdan hazz velâdan hazz Ne devlet buldular ise fenâda buldular Nûrî Bu fânîyi taleb etmez alanlar ol fenâdan hazz Şeyh Abdülehad Nûrî Kaddesallahu Sırrahu'l-Âlî

Meşâyih-i Halvetiyye'den  Seyyid Seyfullah Hazretleri , mürşidi Ümmî Sinân Hazretleri nden bahsederken diyor ki : Mücâhid, müşâhid, âşık u sâdık bir zât idi. Her sene üç erbaîn yapardı, her erbaîne nice yüz mücâhidîn gelirler idi. Üç yüzden ziyâde halîfeleri vardı ve âleme münteşir olmuşlar idi. Tarîk-i Halvetiyye'de kendilerinden daha çok mücâhede eden birini görmedim. Halvete girdikleri zaman, dervîşleriyle berâber girer ve hep berâber tevhîd ederlerdi. Ben de halvetlerinde bulundum. Sabah namazından sonra Yâsîn Sûresi okunur ve işrak vaktine kadar üç bin tevhîd çekilirdi. Sonra altı rekat işrak namazı kılınır ve her dervîş otuz bin kırk bin esmâ çekerdi. O arada rüyâ görürlerse, hemen Şeyh'e tabir ettirirler ve amellerinin hayrını şerrini öğrenirlerdi. Öğle namazına kadar yine tevhîd çekerlerdi. Öğle namazını kılıp Mülk ve Tekâsür sûrelerini okurlar, sonra ikindiye kadar yine tevhîd çekerlerdi. İkindi namazını kıldıkdan sonra üç yüz salavât getirip, akşam namazına kadar ...

NUTK-İ ŞERÎF Zamâne halkını fehm eyle olma sen mağrûr Gönülde dostu bulup her nazardan ol mestûr Ne lutfu var bir alay kalbi haste-bestelerin Koy ehl-i gaflet ü cehli sen eyle dilde huzûr Çü nâsa nâs olur âfet bu nâsı ol nâsî Ki Rabb-i nâs ile bulsun dil üns olup mesrûr Gönülde Halık'a zâhirde halka teslîm ol Muhâlif olma ki şöhretdir âfet ü şerr ü şûr Hezâr zevk ü sürûr şifâ-yı sadrı bulur Ol cân ki oldu gam ü dilde 'aşkdan rencûr Gönül ki 'aşk ile hayydır o mevti görmez hiç Hemîşe arş-ı Hudâ'dır o hâne-i ma'mur Açup gönül gözünü her yâne temâşâ kıl Ki bu musavver-i hâki lebâleb olmuş nûr Bu dîdeden nice mestûr olur o 'aşk-ı cemîl Ki bir nefes değil aslâ bu hâtırımdan dûr Cihâna zerre gözünden nazar kıl ey Hakkı Ki eylemişdir o hurşîd zerrelerde zuhûr İbrahim Hakkı Erzurumi Kuddise Sırruh

Sûre-i Kehf'de kıssaları zikredilen Ashâb-ı Kehf, putperest bir kavim içinde oldukları halde Allah'ın vahdâniyyetine îmân etmiş ve bu îmânlarını gizlemeyip o kavmin bâtıl inançlarına karşı geldikleri için inançlarını terketmeye zorlanan ve ölümle tehdîd edilen tevhîd ehli gençlerdir. Zâlimlerin şerrinden kurtulmak için sığındıkları mağarada, tam bir tevekkülle Cenâb-ı Hakk'ın yardımını beklerken, Allah tarafından uyutulmuşlar, bu uyku yüzlerce yıl sürmüş, sonra uyandırılmışlardır.  Bu kıssa pek çok remzlerle ve hikmetlerle doludur. Denizden bir katre, güneşden bir hüzme olarak bunlardan bazılarını zikredelim : Ashâb-ı Kehf'i inançlarından döndürmek ve kendi dînlerine uydurmak isteyen müşrikler, insandaki nefs-i emmârenin sıfatlarına, dünyânın zevklerine ve dünyâ ehline işâretdir. Ashâb-ı Kehf ise, nefsiyle cihâd eden, dünyâdan ve ehl-i dünyâdan yüz çeviren müminlerin remzidir. Bunların diğer mü'minlerden farkı îmânlarının ziyâde oluşudur ki sûre-i celîledeki  "...

NUTK-İ ŞERÎF Ravza-yı cennetdedir ehl-i salâh Revhâ-yı vahdetdedir ashâb-ı râh Ey gönül gel pîr-i bezm-i vahdetin Eşiğini bekle sen akşam sabâh Sâkî-i bezm-i visâle hizmet et Andadır anda kamu fevz ü necât Ka'be-i vaslın safâsın bulagör Eyle sa'yi bi'l-guduvvi ve'r-revâh Menzil olmaz Nûriyâ dil fülküne Âlem-i vuslatdan esdi çün riyâh Abdülehad Nûrî Kuddise Sırruh

Muzaffer Efendi Hazretleri buyurdular ki : Ashâb-ı kirâm demek Resûl-i Ekrem'in arkadaşları demekdir. Bunlar, Peygamber'i görmüş, Resûl-i Ekrem'e îmân etmiş, Resûl-i Ekrem'in huzûrunda oturmuşlardır. Bâhusûs seyyidina Ebâbekir, Ömer, Osman ve Ali gibi ki  Hazret-i Ali Efendimizin evinde büyümüşdür. Diğer ashâb ki Huzeyfetü'l-Yemânî gibi, Ebü'd-Derdâ gibi, bu zevât gece-gündüz Peygamber'in dâimâ berâberinde yani Ashâb-ı Soffa gibi. Hattâ Ashâb-ı Soffa, yemeği içmeği terketmişler, bir lokma ekmeğe râzılar, bir hırkaya râzılar, peygamberin kapısının önünde oturuyorlar ve Resûl-i Ekrem dışarıya çıkdığı vakit, "Ey Allah'ın Resûlü! Ey Allah'ın Habîbi! Allah sana ne öğrettiyse sen de bize onu takrîr et, öğret" diyorlar. Yani Resûlullah'ın cemâli ile doyuyorlar. Hatırlarsanız, "İ nsanın kemâli, kemâl sâhibleri ile berâber olmakdan geçer" demişdik. Tarîkat-ı aliyye de işte bu esâs üzerine kurulmuşdur. Zâten Ashâb-ı Soffa da, ilk dervîş...

NUTK-İ ŞERÎF Dervîşlik dediğim manâ gayrısından uzlet ister Gece gündüz dîdâr için tevhîd ile sohbet ister Gerçek âşık verir haber anlar mısın dinler misin Eğer âbid eğer zâhid sâfi hemân cennet ister Bu kelâmın sırrı cânda nihân durur ehli bilir Bu tevhîde mazhar düşen dîdârından vuslat diler Hiç bir kişi erişmedi taklîd ile bu menzile Vâsıl olup ulaşmağa şeyh yüzünden halvet ister Vâhib Ümmî bî-çârenin hiç "lâ" deme sen sözüne Kul nefsini bilmesine yol erinden himmet ister Abdülvehhâb Ümmî Kuddise Sırruh

Muzaffer Efendi Hazretleri, Amerika'daki bir sohbetlerinde "Tasavvufda şeyhin rolü nedir ve şeyhin hangi vasıflara sâhib olması lâzımdır?" sorusuna şu cevâbı verdiler : Şeyh, bir tabîb-i hâzik gibidir. Mürîd de, kalb hastalığına dûçâr olmuş bir hasta gibidir. O tabîb-i hâzika mürâcaat eder. Eğer o tabîb, hakîkaten tabîb-i hâzik ise, ona bir takım ilaçlar verecek, perhizler verecek, bunu ye, bunu yeme, bunu tut, bunu tutma, böyle yat, böyle kalk diyecekdir. Eğer hasta doktorun dediklerini tutarsa, mutlakâ sıhhate kavuşacakdır ama tutmazsa, o vakit helâke gidecekdir. Şeyhe gelince; şeyhde öyle bir rûh hâleti vardır ki, şeyh  rûhâniyyeti ile o hastayı mutlaka tesiri altına alacakdır. Manevî tabîb olan şeyhler, Allah tarafından, bu kudrete mâlikdirler. Çünkü onlar peygamberlerin risâlet sıfatının vârisleridirler. Efendi Hazretleri, rûhâniyyet sâhibi mürşidlerin mürîdlerini bakışlarıyla da terbiye ettiklerini şöyle beyân buyurmuşlardı : Şeyh, nazarıyla da mürîdini tedâvî eder....

NUTK-İ ŞERÎF Sana bir mürşid-i kâmil gerek ahvâlini muslih Selîm itmek içün kalbin ola ol bâlini muslih Bilüp ahkâm-ı rü'yâyı vü fetvâyı  vü takvâyı Ola evsâfını akvâlini a'mâlini muslih Huzûr-i Hakk'da her bir gizli sırrın olmadan zâhir Serâirde zemâimden ola eşgâlini muslih Hisâb olmazdan evvel bildirüp nefsin hisâbını Sana her dem ola müşkil olan eşkâlini muslih Tabîb-i kalb-i rûhânî idüp Nûrî kulun Mevlâ Olur kalbindeki emrâzını âmâlini muslih Şeyh Abdülehad Nûrî Kaddesallahu Sırrahu'l-Âlî

Bildiğiniz gibi, Kur`ân-ı Kerîm'de Ashâb-ı Kehf'den bahsedilirken, mağarada onlarla berâber olan bir köpekden de bahsedilmişdir. Ehlullah hazerâtı bu köpek mes'elesinin üzerinde çok durmuşlardır. Zîrâ âyet-i kerîmede,  "Üç kişiydiler dördüncüsü köpekleriydi, beş kişiydiler altıncısı köpekleriydi, yedi kişiydiler sekizincisi köpekleriydi diyecekler" buyrulmuş, yani  köpeğe âdetâ insan gibi şahsiyyet atfedilmişdir. Üstelik köpek  üstüste  üç defa zikredilmiş ve her seferinde "kelbühüm/onların köpeği" denilerek Ashâb-ı Kehf'e izâfe edilmişdir. Demek ki burada mühim bir incelik, derin bir ma'nâ vardır. Ashâb-ı Kehf, sâlihlere, sâdıklara, müttakîlere, velîlere, ehlullaha remz olduğuna göre, köpek de sâlihlerle, sâdıklarla, müttakîlerle berâber olanlara, ehlullaha ve evliyâullaha bende olup, onlara sadâkatle hizmet edenlere, onlara gönülden bağlı olanlara remzdir.  Burada hem büyük bir ders hem de büyük bir müjde vardır.  Müjde şudur ki, i yilerle berâ...

NUTK-İ ŞERÎF Nâdânı terketmeden yârânı arzularsın Hayvânı sen geçmeden insânı arzularsın "Men 'arefe nefsehû fekad 'arefe rabbeh" Sen nefsini bilmeden Sübhân'ı arzularsın Sen bu evin kapısın henüz bulup açmadan İçindeki kenz-i bî-pâyânı arzularsın Taşra üfürmek ile yalınlanır mı ocak Yönün Hakk'a dönmeden ihsânı arzularsın Dağlar gibi kuşatmış benlik günâhı seni Günâhını bilmeden gufrânı arzularsın Cevizin yeşil kabın yemekle tat bulunmaz Zâhir ile ey fakîh Kur`ân'ı arzularsın Şarâbı sen içmedin sarhoş u mest olmadın Nice Hakk'ın emrine fermânı arzularsın Gurbetliğe düşmeden mihnete sataşmadan Kebâb olup pişmeden büryânı arzularsın Yabandasın evin yok bir yanmış ocağın yok Issız dağın başında mihmânı arzularsın Bostânı bâğı gezdim hıyârını bulmadım Sen söğüt ağacından rummânı arzularsın Başsız kabak gibi bir tekerleme söz ile Yûnus'leyin Niyâzî 'irfânı arzularsın Niyâzî Mısrî Kuddise Sırruh

Muzaffer Efendi Hazretleri buyurdular ki : Zâhidlerle, mü'minlerle, muhsinlerle berâber olursan, onlarla berâber muamele görürsün. Bu âlemde de öyledir. Meselâ ne gibi? Eğer esrarkeş kahvesine gidersen, esrar içmesen dahi, polis geldiği zaman seni de götürür. Eğer iyilerin arasına girip oturursan sana da iyi muamelesi yaparlar. Âhiret âlemi de böyledir.  Dünyâ yüzünde kendilerinize iyi ahbâblar seçiniz. Kötü arkadaşları kendinize yük etmeyin. Boşuna ölü taşımayın. Sizi Allah'a götüren, birr ü takvâya çağıran, aşka davet eden, cennet yollarını gösterenlerin peşinden gidiniz. Nefslerine kul kurbân olmuş, nefsinin eşeği, şehvetinin uşağı olmuş kimselere tâbi olmayınız. Efendi Hazretlerinin bu nâsîhatları, Kur`ân-ı Kerîm'e ve Ehâdis-i Nebeviyye'ye istinâd etmekdedir. Yani kötüleri terk etmek ve iyilerle berâber olmak Allah'ın emri, Peygamber'in tavsiyesidir. Meselâ Sûre-i Tevbe'deki "يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَكُونُواْ مَعَ الصَّادِ...

NUTK-İ ŞERÎF Cânlar cânın ister isen bu cism ü cândan fâriğ ol Gerçek Hakk'a âşık isen iki cihândan fâriğ ol Bu meydâna girdin ise nefsin boynun urdun ise Kibr u kîni sürdün ise dost u düşmândan fâriğ ol Aşk şerbetin içdin ise cân gözünü açdın ise Dost ile buluşdun ise assı ziyândan fâriğ ol Gafletden ayıldın ise kendözüne geldin ise Fesad işden döndün ise tertîb düzenden fâriğ ol Ölmezden evvel öldün ise ger sen seni bildin ise Yola boyun verdin ise bu âd u sândan fâriğ ol Mürşid elin tutdun ise dünyâyı terk etdin ise Hakk sözün işitdin ise veren elinden fâriğ ol Eşrefoğlu Rûmî sen de eğer gerçeklerden isen Fâriğ ol bu cümlesinden kevn ü mekândan fâriğ ol Eşrefoğlu Rûmî Kuddise Sırruh

NUTK-İ ŞERÎF Çeşmin gibi bahtım dahî hep kâre ne çâre Şekvâ geliyor âhlarım yâre ne çâre Deryâ-yı sabr ile tekâbül dahî etsem 'Ummân-ı metânet bulamaz çâre ne çâre Dil reng-i şebistâne boyanmış eleminle Hüsnünle bulur pertevi mehpâre ne çâre Gamzenle dilimde açılan lâle-i hûnîn Mecbûr ediyor şâm ü seher zâre ne çâre Yansam da yakılsam da devâ istemem aslâ Bir hâtıra-i 'ulvî-i yâr yâre ne çâre Seylâbe-i eşkimde açar râhına mecrâ Ta'kîb ile semt-i dil-i dildâre ne çâre Keşf etmedi kânûn-i tabâbetde mubassıs 'Aşk derdi ile âyis-i bîmâre ne çâre Fermânı geçer câne şeh-i kişver-i 'aşkın Hükmünde anın bu dil-i âvâre ne çâre Yanmakdır ezelden beri Sâmî'ye mukadder Hakk 'aşkı ile tâ ebedî nâre ne çâre Şeyh Abdurrahmân Sâmî Saruhânî Kaddesallahu Sırrahu'l-Âlî