Namaz Ve Dua

NA'T-I ŞERÎF Yine dil na'tını söyler Muhammed Dil ü cân mülkünü toylar Muhammed Ne kâdirim seni medh etmeye ben Kemâhi medhi Hakk söyler Muhammed Sen ol sultân‐ı kevneynsin ki mahlûk Senin medhinde 'âcizler Muhammed Giyüp hil'at‐ı "levlâk"ı boyuna Düşüpdür sâye serviler Muhammed Alır şems ü kamer nûru yüzünden Saçın "ve'l‐leyli" yeldâlar Muhammed Kaşındır "kâbe kavseyni ev ednâ" Terinden açılır güller Muhammed Boyun eğmiş durur çeşmine hayrân Çemen sahnında sünbüller Muhammed Leb-i la'l‐i dehânın ma'denidir Lisânın vahy-i Hakk söyler Muhammed Şu vaktin kim çıkup gezdin semâyı Bulup Hazret'de rif'atler Muhammed Kamû ervâh‐ı peygamber hem melâik Seni iclâle geldiler Muhammed Seni şâh-ı 'âlem kılup ol anda Kamûsu ümmet oldular Muhammed Niçün olmayalar ümmet ki Hakk'ın Rızâsın sende buldular Muhammed Ne noksan ere câhına kılarsan Niyâzî'ye şefâ'atler Muhammed Niyâzî Mısrî Kuddise Sırruh NAĞME-İ AŞK

NA'T-I ŞERÎF Ol cihânın fahrinin sırrına kurbân olayım Hutbe‐i "levlâk" inen şânına kurbân olayım "Kâbe kavseyni ev ednâ"sına kurbân olayım Ben anın 'ilm ile 'irfânına kurbân olayım Ben anın esrâr‐ı mi'râcına kurbân olayım Ol Ebûbekr ü Ömer Osmân Alî dört yârıdır Ol risâlet bağının anlar gül‐i gülzârıdır Cümle ashâb hidâyet râhının envârıdır Ben anın âline ashâbına kurbân olayım Ben anın ashâb ü ahbâbına kurbân olayım Ol Hasan hazretlerine zehr içirdi eşkiyâ Hem Hüseyn oldu susuzlukdan şehîd‐i Kerbelâ İkisidir asl ü nesl‐i cümle âl‐i Mustafâ Ben anın âline evlâdına kurbân olayım Ben anın evlâd u ensâbına kurbân olayım Cümle ümmetden hayırlıdır o şâhın ümmeti Ümmetine cümleden artuk eder Hakk rahmeti Enbiyâ anınla buldu bunca lutf u 'izzeti Ben anın lûtfuna ihsânına kurbân olayım Ben anın envâ'‐ı eltâfına kurbân olayım Her ne denlü enbiyâ vü mürselîn kim geldiler Ümmeti olmaklığı Hakk'dan temennî kıldılar Evliyâ ana Niyâzî kul u kurbân old...

NA'T-I ŞERÎF Zuhûr‐i kâinâtın ma'denisin yâ Resûlallah Rumûz‐i "küntü kenz"in mahzenisin yâ Resûlallah Beşer denen bu âlem de senin sûretle şahsındır Hakîkatde hüviyetde değilsin yâ Resûlallah Vücûdun cümle mevcûdâtı nice câmi' olduysa Dahi 'ilmin muhît oldu kamusun yâ Resûlallah Dehânın menba'‐ı esrâr 'ilm‐i "min ledünnî"dir Hakâyık 'ilminin sen mahremisin yâ Resûlallah Ne kim geldi cihâna hem dahi her kim geliserdir İçinde cümlenin ser‐askerisin yâ Resûlallah Cihân bâğında insân bir şecerdir gayrılar yaprak Nebîler meyvedir sen zübdesisin yâ Resûlallah Şefâ'at kılmasan varlık Niyâzî'yi yok ederdi Vücûdu zahmının sen merhemisin yâ Resûlallah Niyâzî Mısrî Kuddise Sırruh

NUTK-İ ŞERÎF Nâdânı terketmeden yârânı arzularsın Hayvânı sen geçmeden insânı arzularsın "Men 'arefe nefsehû fekad 'arefe rabbeh" Sen nefsini bilmeden Sübhân'ı arzularsın Sen bu evin kapısın henüz bulup açmadan İçindeki kenz-i bî-pâyânı arzularsın Taşra üfürmek ile yalınlanır mı ocak Yönün Hakk'a dönmeden ihsânı arzularsın Dağlar gibi kuşatmış benlik günâhı seni Günâhını bilmeden gufrânı arzularsın Cevizin yeşil kabın yemekle tat bulunmaz Zâhir ile ey fakîh Kur`ân'ı arzularsın Şarâbı sen içmedin sarhoş u mest olmadın Nice Hakk'ın emrine fermânı arzularsın Gurbetliğe düşmeden mihnete sataşmadan Kebâb olup pişmeden büryânı arzularsın Yabandasın evin yok bir yanmış ocağın yok Issız dağın başında mihmânı arzularsın Bostânı bâğı gezdim hıyârını bulmadım Sen söğüt ağacından rummânı arzularsın Başsız kabak gibi bir tekerleme söz ile Yûnus'leyin Niyâzî 'irfânı arzularsın Niyâzî Mısrî Kuddise Sırruh

NUTK-İ ŞERÎF ve ÎZÂHI Kandedir cehl ile zulmet nefs‐i sü'bânındadır Kandedir 'ilm ile hikmet bil anı cânındadır İnsanın nefs-i emmâresi, cehâlet ve zulmet kaynağı, rûhu ise ilim ve hikmet menbaıdır. Kim nefs-i emmâresine hizmet ederse gaflet ve cehâlet içinde kalır. Kim nefsini mağlûb edip rûhunu hâkim kılarsa gaflet ve cehâletden kurtulur, ilim, hikmet ve irfân sâhibi olur. Zulmet‐i cehli bırak sen iste nûr‐i hikmeti Cennetin zevkin dilersen cümle 'irfânındadır Hikmet nûru ile aydınlanmak isteyen nefsin zulmetini terketmeli, cenneti arzu eden de marifetullaha tâlib olmalıdır. Zîrâ cennetin hakîkati Hakk'a kurbiyyetdir. Zâhiren ahkâm‐ı eflâkin velî mahkûmusun Bâtınan ây gün felekler cümle fermânındadır İnsan görünüşde tabiat kânûnlarının mahkûmudur ve pek âciz görünür ama hakîkatde bütün kâinât onun emrindedir. Sûretâ bu hırmen‐i 'âlemde sen bir dânesin Ma'nâ yüzünde ne kim var cümle harmânındadır İnsan cismen çok küçük bir nokta gibidir ama ma'nâ bakımından...