Namaz Ve Dua

NUTK-İ ŞERÎF Zamâne halkını fehm eyle olma sen mağrûr Gönülde dostu bulup her nazardan ol mestûr Ne lutfu var bir alay kalbi haste-bestelerin Koy ehl-i gaflet ü cehli sen eyle dilde huzûr Çü nâsa nâs olur âfet bu nâsı ol nâsî Ki Rabb-i nâs ile bulsun dil üns olup mesrûr Gönülde Halık'a zâhirde halka teslîm ol Muhâlif olma ki şöhretdir âfet ü şerr ü şûr Hezâr zevk ü sürûr şifâ-yı sadrı bulur Ol cân ki oldu gam ü dilde 'aşkdan rencûr Gönül ki 'aşk ile hayydır o mevti görmez hiç Hemîşe arş-ı Hudâ'dır o hâne-i ma'mur Açup gönül gözünü her yâne temâşâ kıl Ki bu musavver-i hâki lebâleb olmuş nûr Bu dîdeden nice mestûr olur o 'aşk-ı cemîl Ki bir nefes değil aslâ bu hâtırımdan dûr Cihâna zerre gözünden nazar kıl ey Hakkı Ki eylemişdir o hurşîd zerrelerde zuhûr İbrahim Hakkı Erzurumi Kuddise Sırruh

Muzaffer Efendi Hazretleri buyurdular ki : Ashâb-ı kirâm demek Resûl-i Ekrem'in arkadaşları demekdir. Bunlar, Peygamber'i görmüş, Resûl-i Ekrem'e îmân etmiş, Resûl-i Ekrem'in huzûrunda oturmuşlardır. Bâhusûs seyyidina Ebâbekir, Ömer, Osman ve Ali gibi ki  Hazret-i Ali Efendimizin evinde büyümüşdür. Diğer ashâb ki Huzeyfetü'l-Yemânî gibi, Ebü'd-Derdâ gibi, bu zevât gece-gündüz Peygamber'in dâimâ berâberinde yani Ashâb-ı Soffa gibi. Hattâ Ashâb-ı Soffa, yemeği içmeği terketmişler, bir lokma ekmeğe râzılar, bir hırkaya râzılar, peygamberin kapısının önünde oturuyorlar ve Resûl-i Ekrem dışarıya çıkdığı vakit, "Ey Allah'ın Resûlü! Ey Allah'ın Habîbi! Allah sana ne öğrettiyse sen de bize onu takrîr et, öğret" diyorlar. Yani Resûlullah'ın cemâli ile doyuyorlar. Hatırlarsanız, "İ nsanın kemâli, kemâl sâhibleri ile berâber olmakdan geçer" demişdik. Tarîkat-ı aliyye de işte bu esâs üzerine kurulmuşdur. Zâten Ashâb-ı Soffa da, ilk dervîş...

NUTK-İ ŞERÎF Nâdânı terketmeden yârânı arzularsın Hayvânı sen geçmeden insânı arzularsın "Men 'arefe nefsehû fekad 'arefe rabbeh" Sen nefsini bilmeden Sübhân'ı arzularsın Sen bu evin kapısın henüz bulup açmadan İçindeki kenz-i bî-pâyânı arzularsın Taşra üfürmek ile yalınlanır mı ocak Yönün Hakk'a dönmeden ihsânı arzularsın Dağlar gibi kuşatmış benlik günâhı seni Günâhını bilmeden gufrânı arzularsın Cevizin yeşil kabın yemekle tat bulunmaz Zâhir ile ey fakîh Kur`ân'ı arzularsın Şarâbı sen içmedin sarhoş u mest olmadın Nice Hakk'ın emrine fermânı arzularsın Gurbetliğe düşmeden mihnete sataşmadan Kebâb olup pişmeden büryânı arzularsın Yabandasın evin yok bir yanmış ocağın yok Issız dağın başında mihmânı arzularsın Bostânı bâğı gezdim hıyârını bulmadım Sen söğüt ağacından rummânı arzularsın Başsız kabak gibi bir tekerleme söz ile Yûnus'leyin Niyâzî 'irfânı arzularsın Niyâzî Mısrî Kuddise Sırruh

NUTK-İ ŞERÎF Tutarsan hak sözü Hakk'ı göresin Uyarsan nefse hergiz görmeyesin Anın sevdâsına düş gayrı terk et Nice bîhûde sevdâlar kovasın Gönül kim hassa Dost'un halvetidir Niçün sen ana düşmânlar koyasın Gider hubbunu mahlûkun gönülden Gönülden Hâlık'a tâ yol bulasın Cenâbetdir gönüle gayrı koymak Tahâret oldur kim Hakk'ı sevesin Gel anın derdine düş gayrı hep ko Gümânsız 'ayn ile gayrı yuyasın Kuşangıl kendine himmet kuşağın Binip cidd atına menzil alasın Sana senden eğer olmazsa himmet Kaçan maksûduna vâsıl olasın Sen ey cân varlığın nûrun söyündür Ki bu ism ü resmden kurtulasın Giderirsen vücûdun zulmetini Bulup âb-ı hayât içip kanasın Senin gönlün o Şâh'ın gözgüsüdür Dürüş cehd eyle gözgüyü silesin Göresin anda 'aks urmuş cemâli Şoluk dem kim sen anı sen sanasın Eğer kalırsan işbu sanıda sen Bu menzilde henüz bir bî-nevâsın Gerek varlığın anda mahv edesin Anın ile anı görüp bilesin Bu dediğim cemâli pertevinden Dahi bir noktadır ki anlayasın 'Aceb...

NUTK-İ ŞERÎF Cânlar cânın ister isen bu cism ü cândan fâriğ ol Gerçek Hakk'a âşık isen iki cihândan fâriğ ol Bu meydâna girdin ise nefsin boynun urdun ise Kibr u kîni sürdün ise dost u düşmândan fâriğ ol Aşk şerbetin içdin ise cân gözünü açdın ise Dost ile buluşdun ise assı ziyândan fâriğ ol Gafletden ayıldın ise kendözüne geldin ise Fesad işden döndün ise tertîb düzenden fâriğ ol Ölmezden evvel öldün ise ger sen seni bildin ise Yola boyun verdin ise bu âd u sândan fâriğ ol Mürşid elin tutdun ise dünyâyı terk etdin ise Hakk sözün işitdin ise veren elinden fâriğ ol Eşrefoğlu Rûmî sen de eğer gerçeklerden isen Fâriğ ol bu cümlesinden kevn ü mekândan fâriğ ol Eşrefoğlu Rûmî Kuddise Sırruh

NUTK-İ ŞERÎF Aşk bezirgânı sermâye cânı Bahâdır gördüm câna kıyânı Zihî bahâdır cân terkin urur Kılıç mı keser himmet giyeni Kamusun bir gör kemterin er gör Alçak görmegil palâs giyeni Tîz çıkarırlar fevka'l-'ulâya Bil 'Îsâ gibi dünyâ koyanı Tîz indirirler tahte's-serâya Şol Kârûn gibi dünyâ kovanı 'Âşık olanın nişânı vardır Melâmet olur belli beyânı 'İlm ü 'amele olmagıl mağrûr Hakk kabûl etdi kefen soyanı Kodu atlası giydi palâsı İbrâhîm Edhem sırdan duyanı Çün Mansûr gördü ol benem dedi Oda yakdılar işitdin anı Oda yandırtdın külün savurtdun Öyle mi gerek seni seveni Zinhâr ey Yûnus gördüm dimegil Dâra çekerler gördüm diyeni Yûnus Emre Kuddise Sırruh

Muzaffer Efendi Hazretleri buyurdular ki : İbrâhim Edhem Hazretlerine sormuşlar. Malûm ya, bundan evvelki derslerimizde ben size bundan bahsetmişdim. Bu zât Belh sultânı, yani Belh pâdişâhı. Hem de şarkın şaşalı, dârâtlı, debdebeli zamânında bulunan bir pâdişâh. Allah yoluna m ülk sultânlığını  gönül sultânlığına fedâ etmiş, yani gönül sultânı olmuş. İşte ona sormuşlar, demişler ki, "Hayâtının en mesûd günleri hangi günlerdir? Bunu bize anlatabilir misin?". Hazret, "Tabii" demiş "En mesûd demlerimi söyleyeyim size". Mekke'ye gidiyordum, beni tanımıyorlardı. Mekkeliler kervanımızı karşılamaya çıkdı. "İçinizde İbrâhim Edhem var mı?" diye sordular. Kervandakiler beni tanımıyorlar. Kervan reisi dedi ki, "İçimizde bir İbrâhim Edhem var ama sizin aradığınız İbrâhim Edhem olduğunu zannetmiyoruz. Çünkü biz bu adamı Kûfe şehrinde develeri gütmek üzere yanımıza aldık. Pâdişâh olsa, develeri gütmezdi ama yine de bir soralım bakalım" demiş. İbr...

Bir önceki yazımızda büyük sôfîlerinden İbrâhim Edhem Hazretleri 'nin saltanatı nasıl terkettiğini anlatmış  ve mâsivâdan tamâmen yüz çevirmesi sebebiyle, tasavvufun dört rüknünden biri olarak kabûl edilen "terk"in onun adı ile anılmasından bahsetmişdik.  Saltanatı terk etdikden sonra yollara düşen İbrâhim Edhem Hazretleri, bir lokma bir hırka düstûruna göre yaşamış ve o devrin büyük âlimleri ve sôfîleri ile görüşmek için  bir çok beldeleri ziyâret etmişdir. Uzun seyahatler yapan ve büyük mürşidlerden istifâde eden İbrâhim Edhem Hazretleri Mekke'ye de gitmiş, bir müddet orada kalmış ve sôfiyyenin ileri gelenlerinden Süfyân es-Sevrî ile Fudayl bin Iyaz Hazretlerinin sohbetinde bulunmuşdur. Hazret'in  Beytullah'ı tavâf ederken yapdığı şu münâcât, dilden dile günümüze kadar ulaşmış ve O'nun "terk"de ne derece ileri gittiğini, O'ndaki Allah aşkını ve teslîmiyyeti göstermekde ve bizlere büyük dersler vermekdedir. Yukarıda Arapça aslını gördüğünüz...

NUTK-İ ŞERÎF Dervîş olmakdan murâd yokluğu kâr etmek gerek "Lâm-elif lâ raybe"nin sırrın şikâr etmek gerek Bulmağa genc-hâneyi 'ayne'l-yakîn hakka'l-yakîn Bu vücûdun hânesin nûrdan hisâr etmek gerek Tâlib isen görmeğe bir Tanrı'nın dîdârını Bu hevâ cismin koyup terk-i diyâr etmek gerek Sizlere lâyık olandır söyleyip şerhetdiğim Evliyânın hizmetini ihtiyâr etmek gerek Mekr-i şeytân fitnesinden nefsini kurtarmağa Kalb diliyle tevhîdi leyl ü nehâr etmek gerek Sırr ile senden gelip söylemeğe cân bülbülü Bu vücûdun bâğını nûrdan bahâr etmek gerek Kalbinin emrâzını fehm etmeğe n'olsun delîl Tevhîd-i zâtla ana kardaş tımâr etmek gerek Çaldırtma duymasın zâhid bu zevkin ma'nâsın 'Ârifâne cân ile vasl u şikâr etmek gerek Gitmesin senden ebed dersen eğer nûr-i İlâh Vâhibî sen kendini tevhîde yâr etmek gerek Abdülvehhâb Ümmî Kuddise Sırruh

Muzaffer Efendi Hazretleri buyurdular ki : İbrâhim Edhem, vaktiyle Belh pâdişâhı iken, bir avın peşine düşmüş kovalarken, vurmak istediği av hayvanı geri dönmüş ve İbrâhim Edhem'e şöyle söylemiş : "Yâ İbrâhim! Sen bunun için mi halk olundun?" demiş. Yani dünyâya av vurmaya mı geldin? Halbuki senin vazîfen Rabbü'l-âlemîn'e ibâdet ve tâat.  İbrâhîm Edhem, bu hâdiseden sonra pâdişâhlığı terketmiş ve gönül pâdişâhı olmuş. İbrâhim Edhem Hazretlerinin sôfiyye katında ayrı bir ehemmiyeti vardır. Öyle ki, tasavvufun dört esâsından biri olan terk, onun adı ile anılmışdır, "Terk-i Edhem" denilmişdir. Zîrâ o, sâhib olduğu saltanatı ve zenginliği tamâmen terkederek Allah yoluna girmiş, bu yolda çok cefâlar çekmiş ve menkıbeleri ile dervîşlere büyük dersler vermişdir. Cihâna gelmeden maksûd özünü âdem etmekdir Müsemmâ içre mazhar ismini hem a'zam etmekdir Bu iklîm-i derûnu nefs elinden feth edüp bir bir O milk-i ma'nevîde rûhu Sultân Edhem etmekdir www.muzaff...